Przejdź do treści

Monachium (WIKIPEDIA)

Historia > Monachium

Masakra w Monachium – miała miejsce w czasie letnich igrzysk olimpijskich w Monachium (RFN) w 1972 r., kiedy to członkowie palestyńskiej organizacji Czarny Wrzesień (arab. أمنظمة أيلول الأسود, munazzamat aylul al-aswad) wzięli za zakładników 11 członków izraelskiej drużyny olimpijskiej.
W efekcie zamachu Palestyńczycy zabili 11 izraelskich sportowców i trenerów oraz jednego oficera niemieckiej policji. Pięciu z ośmiu terrorystów zostało zabitych podczas próby odbicia zakładników, trzech pozostałych przy życiu terrorystów schwytano. Zostali oni uwolnieni przez RFN w następstwie porwania przez Czarny Wrzesień samolotu pasażerskiego linii Lufthansa.
Odpowiedzią Izraela na zamach były operacje „Wiosna Młodości” i „Gniew Boży”, serie nalotów lotniczych na arabskie cele oraz zabójstwa Palestyńczyków podejrzewanych o zorganizowanie zamachu.

Wstęp

Po przyznaniu organizacji letnich igrzysk olimpijskich Republice Federalnej Niemiec, w Izraelu rozgorzała dyskusja na temat uczestnictwa w niej jego sportowców. Od zakończenia wojny minęło zaledwie 27 lat. Wiele osób straciło rodziny i bliskich w czasie holocaustu rozpętanego przez nazistowskie Niemcy. Mimo to uznano, że udział Izraela w igrzyskach będzie symbolicznym dowodem, że plan zniszczenia narodu żydowskiego nie powiódł się. Miało to o tyle znaczenie, iż wielu nazistowskich zbrodniarzy ukrywało się przed wymiarem sprawiedliwości i pozostawało bezkarnych.

Dodatkowo igrzyska w Monachium miały odbywać się jedynie 16 km od Dachau – pierwszego nazistowskiego obozu koncentracyjnego. Izraelska drużyna olimpijska tuż przed rozpoczęciem igrzysk odwiedziła obóz, a trener szermierki – Andre Spitzer – został wyznaczony do złożenia wieńca w hołdzie pomordowanym.

Tuż przed zamachem rozpoczynał się drugi tydzień igrzysk olimpijskich w Monachium. W całym mieście panował radosny nastrój, o co dbał Komitet Organizacyjny, chcący zatrzeć złe wrażenia z poprzednich igrzysk odbywających się w Niemczech za czasów Hitlera, w Berlinie w 1936 r.
W filmie dokumentalnym „Jeden z dni września” twierdzono, że ochrona wioski olimpijskiej była słaba i nieudolna. Wielu sportowców wchodziło i wychodziło z wioski, nie okazując potrzebnych do tego dokumentów lub wręcz przeskakując przez płot okalający ją. Ochrona nie posiadała żadnej broni osobistej, co martwiło, jeszcze przed przybyciem sportowców do Monachium, szefa izraelskiej drużyny – Shumela Lalkina. Obawy jego wzbudzało również przydzielenie zakwaterowania Izraelczykom w niewielkim, odizolowanym budynku, blisko bramy. Lalkin uważał, że sportowcy są tu narażeni na bezpośredni atak. Niemieckie władze zapewniały Lalkina, że drużyna izraelska dostanie dodatkową ochronę, ale on wątpił, czy zostało to uczynione. Jeszcze w lutym policyjny psycholog Georg Sieber nakreślił 26 najgorszych z możliwych scenariuszy, które mogły wydarzyć się w czasie igrzysk. Scenariusz 21. zakładał atak arabskich terrorystów na izraelskich sportowców, co zostało przyjęte przez niemieckich specjalistów bezpieczeństwa za niedorzeczne.


Wróć do spisu treści